Lena Wróblewska - W poszukiwaniu straconych widokówek

 

_{Nie lubię zwiedzania. Odhaczania jednej atrakcji, drugiej i setnej, zdjęcia pod rzeźbą, pod innym kątem, na Instagrama. Biegu między obcymi uliczkami, zamazanymi twarzami, gołosłownymi dźwiękami. Łapczywego kroku i hardego wzroku. Ale kocham podróżować. Rejestrować swoją obecność przez stykanie się z miejscami, ludźmi i ciszą. Wsłuchiwania się w jej hałaśliwość. Ta nieco pretensjonalna refleksja wypłynęła ze mnie, ale wrażliwe odkrywanie świata opisał Jarosław Mikołajewski.}

_{Na pierwszą wyprawę z Jarosławem Mikołajewskim otrzymuję ,,Marsalę”. To zaszczytne, ale dość nieoczywiste najpierw zobaczyć poetę, a potem jego słowa. Poprosić o podpis na czystej karcie doświadczeń. Wracając wieczornym pociągiem, zaczynam od notki z tyłu, określanej w internetowej nowomowie jako blurb. Interpretacja wersu Julii Hartwig niebieską, cieniutką czcionką. Oniemiałam.}

_{Śledzę sycylijskie rozważania z zapartym tchem. Nietypowość reportażu, gatunkowe odchylenia w stronę poezji. Podchodzi mi to. Nie wyprę się swego romansu z liryką i przyznam, że lubię tak odbierać świat. Poezja to okulary, nie tylko różowe, ale jednak kolorujące rzeczywistość.}

_{Prześlizguję się przez migotliwe tytuły rozdziałów, oddające chwilowość wybieranych do nich wspomnień. Honorują momenty zadumy nad łodzią. Nadal pływa we mnie wiersz o ,,cmentarzysku kutrów”, który kołysze żal porzuconych statków i ich podobieństwo do ludzi. To manifest naszej strategicznej gry na kartce: dojrzeć wartość w niepozornej widokówce. Przykleić znaczek na ślinę, wypisać dane szuflady, skreślić, napisać adres nieznanej czerwonej skrzyneczki. Słowa docierają do czytelnika.}

_{Uwrażliwiana przez autora wędruję po nieznanym lądzie, który kartka po kartce staje mi się coraz bliższy. Spotykam ludzi mówiących o wyspie słowem lub samym sobą, odkrywam enigmatyczne zakątki ulic, smakuję unoszący się wiatr. Schodzę do studni, zachwycam się mozaiką, a ktoś łapie mnie za uszy. Przewodnik każe mi słuchać bólu niewinnych w Gazie albo w Ukrainie, wszędzie tam, gdzie odbywa się bratobójcza walka. Nie pozwala mi zapomnieć, że wszystko, co widzę, może mieć głębszy sens. Jeśli tego chcę. Jeśli chcę być świadoma konfliktów etnicznych w pobliskiej dzielnicy, rozumieć skalę okrucieństwa mafii, czuć zapach świeżej krwi. Mogę zatrzymać się i wpuścić myśl do głowy. Bo ,,pod tą wyspą jest jeszcze jedna wyspa”. Nasza.}

_{Im bliżej strony 127, tym bardziej czuję niedaleką żałobę. Po chwytaniu istoty świata za pomocą człowieczego języka, zanurzania się w pozornie nieistotne, przyjmowania rzeczywistości z pokorną niezgodą. Będzie mi brakowało tej czułości codzienności. I płynnego przepływu słów, umiejętności na wyginięciu. Flauta.}

_{Chcę pielęgnować Mikołajewskie spojrzenie na świat. Nie jest to łatwe, gdy stąpamy tak nagle, szybko, czarno-biało. Ale do Marsali nie ma drogi bez przesiadki.}

_{-------------------------------}

_{Jarosław Mikołajewski ,,Marsala’’, Wydawnictwo Austeria, 2025.}